Na enkele internetloze dagen kunnen we terug posten vanuit Coffeebay.

Vanmorgen afscheid genomen van Camp Figtree waar we een geweldig verblijf hadden. Als je echt eens van de wereld af wil zijn, ver weg van de bewoonde wereld in complete rust en stilte, moet je hierheen.

Voor we op de N2 geraken moeten we nog een heel stuk rijden en ook weer hele stukken onverharde weg trotseren. Hierbij passeren we diverse privéreservaten zodat we nog meerdere wilde dieren zoals zebra’s, wrattenzwijnen en elanden spotten.

We rijden nu over de zogenaamd niet zo veilige weg, de N2 naar Coffeebay. Van die onveiligheid zijn we niets gewaar geworden en de weg zelf ligt er prima bij. Ook de scenery is buitengewoon. Vandaag hebben we ook de eerste maal het gevoel gehad echt in Afrika te zijn. In de dorpen die we passeren zien we nu bijna uitsluitend zwarte mensen en het wordt ook iets chaotischer. De huisjes buiten de dorpen staan meer verspreid over het land en éénmaal voorbij East-Londen passeren we ook geen echte townships meer. Die townships zijn gemeenschappen waar in de beste gevallen allemaal dezelfde huisjes staan met de nodige voorzieningen. In de slechtste gevallen allemaal barakken zonder voorzieningen. Ze worden omsloten door een omheining met enkele ingangen. Het heeft soms wat weg van een gevangenis. Die townships liggen ook steeds een eindje buiten de steden zodat de bewoners van die steden (blanken) er geen zicht en/of last van hebben.

Vanaf East Londen zien we heuvelachtig landschap met veelvuldig uitgestrekte grasweides, dan weer verspreid enkele huisjes die steeds zeer kleurig zijn. Echt heel aangenaam en gevarieerd rijden die N2. Ook in de grasbermen langs de weg is er veel beweging. Koeien en geiten grazen hier en aarzelen niet om de weg over te steken.
Op deze N2 passeren we ook Qunu. Het geboortedorp van Nelson Mandela en ook de plaats waar ie begraven werd. Die begraafplaats is niet toegankelijk maar er is wel een museum ingericht. We bezoeken dit maar het laat niet echt een overweldigende indruk na. We zijn buiten 3 andere mensen ook de enige bezoekers.

Na het museumbezoek volgt het leukste stukje weg. Van de N2 af richting Coffeebay. Aanvankelijk een goede asfaltweg met leuke kleine dorpjes waar veel beweging is. Het blijft steeds een asfaltweg maar er volgen een heleboel potholes. En dat zijn niet de enige hindernissen. Honden, koeien, paarden, ezels, geiten, spelende kinderen, mannen en vrouwen, ze staan te pas en te onpas op de weg waardoor het echt wel uitkijken is om geen brokken te maken. Het lijkt met momenten wat op India. De omgeving is echter subliem en maakt alles goed.

We komen uiteindelijk op onze bestemming aan . Het is niet zo afgelegen als eerste gedacht maar toch wel een heel toffe ligging. We krijgen een kamer met terras die onmiddellijk uitgeeft op het strand en de zee. Dat wordt leuk wakker worden morgen.

Het eten hier is voor de eerste maal in Zuid-Afrika van beduidend mindere kwaliteit als we gewoon zijn. Maar goed, we zijn misschien een beetje te veel verwend geweest. We hopen morgen nog eens op een stralende zonnige en warme dag. Vandaag was het niet al te warm en soms wat overtrokken maar om te rijden zeker niet slecht.